جلوگیری از تبدیل گرمکنهای مادون قرمز موجود در حمام به منبع خطر
قرار دادن لامپهای گرمکن مادون قرمز در حمام، کاری پرچالش است. در حمام، بخار آب و آبهای پاشیده شده وجود دارد؛ این موضوع باعث میشود که ساختار لامپ به یک رسانای الکتریکی تبدیل شود. اگر میخواهید سیستمی ایمن داشته باشید، باید به خوبی مراقب جداسازی سیمهای الکتریکی از بدنه لامپ باشید.
مبارزه با رطوبت
ما از مواد ارزانقیمت استفاده نمیکنیم؛ بلکه از سرامیکهای با کیفیت بالا یا لولههای کوارتزی برای جداسازی عناصر گرمایشی استفاده میکنیم. چرا؟ چون این مواد در دماهای بالا ترک نمیخورند یا خراب نمیشوند.
اما نقطه خطر واقعی، جایی است که سیمها وارد لامپ میشوند؛ در همین جاست که نشت الکتریکی اتفاق میافتد. ما از مواد سیلیکونی و قطعات IP65 برای جلوگیری از نفوذ رطوبت استفاده میکنیم. اگر قطرهای آب به یکی از سیمهای الکتریکی برخورد کند، مدار الکتریکی خاموش خواهد شد… یا حتی بدتر! هدف این است که این نقاط اتصال را به خوبی ببندیم، تا آب اصلاً نتواند وارد شود.
ایمنی الکتریکی
بدنه پلاستیکی، برای حفظ ایمنی کافی نیست. ما یک سیستم زمینسازی مخصوص در بدنه فلزی لامپ ایجاد میکنیم؛ این کار باعث میشود هر جریان الکتریکی اضافی به راحتی به زمین منتقل شود، نه از طریق بدن انسان.
ما جریان نشتی الکتریکی را در سطح زیر ۰.۷۵ میلیآمپر نگه میداریم. برای اطمینان از کارکرد صحیح، هر دستگاه را با ولتاژ ۱.۵ کیلوولت بررسی میکنیم؛ این کار در واقع یک آزمایش استرس برای اطمینان از اینکه عایقبندی در برابر شوکهای الکتریکی مقاومت کند.
مشکل اصلی: گرما در برابر عایقبندی
نکته مهم این است که عایقبندی مناسب برای ایمنی خوب است، اما برای انتقال گرما مشکلساز است.
وقتی لامپ را با عایقهای ضدآب و عایقهای ضخیم پوشانیم، در واقع گرما را در اطراف سیمها محبوس میکنیم. اگر از سیمهای PVC استاندارد استفاده کنیم، آنها در عرض چند صد ساعت شکننده شده و ذوب خواهند شد؛ این یک فاجعه در پیش است.
به همین دلیل از سیمهای PTFE یا سیمهای فیبر کربنی استفاده میکنیم؛ این سیمها میتوانند در برابر گرما مقاومت کنند. موضوع اصلی، یافتن تعادل مناسب بین جلوگیری از ورود آب و فراهم کردن فضای کافی برای عملکرد صحیح تجهیزات الکترونیکی است.